lunes, 10 de octubre de 2011

A 3 DÍAS DE EMPEZAR LA AVENTURA LARACHE

Quedan xa só 3 días para comezar a viaxe a Larache. Estou moi ilusionada con esta para min nova experiencia e xa vos contarei detalles sobre o planing o mércores que é festivo e terei o día libre en Santiago.

Hoxe teño un resfriado tremendo. Supoño que é por causa deses cambios de temperatura que temos que soportar en clase (porque aquelo parece literalmente unha sauna).mesturado con que son bastante afeccionada a andar descalza, non secar o pelo despois de nadar... En fin. Espero que antes de marchar vaia mellorando un pouco porque agora mesmo teño os oídos totalmente taponados e non podo respirar polo nariz nada de nada.

Hoxe outro día máis de clases... A verdade que este curso, polo momento, estanme a gustar bastante. Teño que facer un repasiño de anatomía do tórax pero xa esta semana o deixarei listo antes de marchar a Marrocos.

Pola mañá sesión de carreira a pé con Iris, compañeira e amiga de clase e do CGTD quen por fin se decidiu a empezar a facer algunha cousiña despois de bastante tempo de parón. Alégrome moito. Mañá máis e mellor.

Un bico

Susi

sábado, 8 de octubre de 2011

PRIMERA SEMANA EN SANTIAGO DE COMPOSTELA 3º

Esta semana he empezado el 3º curso de la Licenciatura en Medicina en Santiago de Compostela. Ha sido una buena semana en líneas generales, con muchos aspectos positivo s y alguno que otro negativo. También he vuelto a empezar a entrenar con los compañeros de natación; el principio está siendo duro, porque llevo bastante sin nadar en "serio" (es lo que tiene el duatlón, que te lleva por otros caminos ajenos al agua), pero ilusionante.

Este año tengo clase de tarde mayoritariamente... pero en principio tendré alguna facilidad más para poder entrenar que el año pasado lo cual agradezco al Servicio de Deportes de la USC y además ya he llevado para allá el rodillo. Diego, uno de mis compañeros, me prestará una bici de carretera para poner en él; a él también, mil gracias!

Ahora queda tan solo una semana para la Copa de África en Larache a donde acudiré con mi compañero de club y amigo Roi Cuba. Será la primera vez que una chica paratriatleta participe en una prueba de este deporte en el continente vecino. Pienso que esto es muy importante pues, además de ser para nosotros una experiencia diferente, espero que sea el primer paso para que en el futuro mujeres con discapacidad de todos esos países tengan también una oportunidad, su oportunidad.
Es muy complicado ya hacer deporte para nosotras en España donde en principio hay muchos medios y todo parece perfecto (repito, parece); no quiero imaginar como será donde no hay "tantos medios".

Desde mi blog quiero agradecer a la organización de esta prueba el hecho de que se hayan acordado de mi y de que hayan puesto toda la ayuda posible para que podamos estar allí. Intentaremos dar un poco de espectáculo deportivo del bueno y hacerlo lo mejor posible, aunque claro está que es principio de temporada y todas esas cosas.

En Santiago como ya conté este año estoy en un piso con mi amiga Lucía (compañera de clase en Medicina), Mateo y Ángel (unos chicos que estudian biología e ingeniería química y que son muy ordenados además de buena gente). Recalco lo de ordenados porque es algo que tengo que intentar aprender de ellos para pulir uno de mis grandes defectos... La verdad que así en principio tienen sus muchas ventajas respecto a estar en la residencia donde estaba el curso pasado, principalmente el hecho de tener horarios amplios para poder comer y cenar, de que alguien te limpie la habitación... a mi me da bastante tranquilidad porque ya voy bastante justa de tiempo como para andar con esas preocupaciones.

Académicamente estuve bastantes días intentando decidir si hacer el curso puente al Grado o continuar en la Licenciatura... y al final he optado, al menos por el momento, por lo segundo. El curso puente consistía en matricularse en todas las materias de 3º y además en Médica I, materia que ahora mismo pertenece al 4º curso y para la que creo que es necesario tener más conocimientos de los que tenemos como base para poder acudir a clase, estudiar y aprovechar lo aprendido y no sólo limitarse a "chapar" cantidad de apuntes sin sentido. A lo mejor es cierto eso de que se empieza a aprender "medicina" cuando se sale de la universidad... pero yo sigo creyendo que lo que los profesores nos intentan transmitir tiene algún sentido y me parece poco razonable quitar importancia a 2 materias que aparentemente son esenciales como son la Patología Xeral Médico Cirúrxica y la Médica 1.

Total que al final me matriculé en las de 3º y una optativa del 1º ciclo que me queda por realizar: Psicopatoloxía dos procesos do ciclo vital.

Ya he tenido clase de todas las materias y la primera impresión ha sido buena; de hecho no me ha costado nada mantener la atención a pesar de el calor inhumano que hay en el aula. Estos días en Santiago está haciendo un tiempo totalmente de verano y los que eran antes grupos I II y III se han reducido a grupos I y II. El grupo 2, de la M a la Z además de todos los alumnos que originariamente pertenecemos a el, acoge también a los alumnos del grupo I que hacen curso puente a Bolonia con lo cual... y sin exagerar puede que seamos unas 200 personas en clase.

Yo me siento en las primeras filas para poder ver las presentaciones de Ppt y puedo aseguraros que hay veces que no oigo a los profesores... Pero bueno, supongo que como nada se hará para solucionar esto, sólo nos queda aguantar :)

Que más... Esta semana he estado también en el cumpleaños de Iris y Yago, dos buenos amigos de la facultad (aunque a Iris ya la conozco desde 2006 cuando fuimos compañeras de habitación en el CGTD), una de las "culpables" de que ahora sea triatleta.

Y ahora mismo no se me ocurre nada más para contar... Asi que un abrazo y hasta que vuelva a actualzar,

Susi








sábado, 1 de octubre de 2011

EMPEZAMOS TEMPORADA 2012

Tres, dos, uno... ¡MAÑANA! Con la última imagen de la temporada 2011 que terminó hace hoy justo una semana empiezo con ilusión un nuevo curso.

Ahora toca volver a Santiago de Compostela, hacer la mudanza, la matrícula de la universidad, empezar a aclararse con los nuevos horarios, volver a clase (este año con caras nuevas porque los 3 grupos nos juntamos en 2), volver a entrenar...

Radiología y Medicina Física General, Anatomía patológica, Patología General, Microbiología Médica, Epidemiología, psicopatología de los Procesos del ciclo Vital, Farmacología... Nuevo piso con nueva compañía: Lucía (amiga de clase de la facultad), Mateo (su hermano, que estudia Biología) y Ángel (futuro ingeniero químico).

Esta semana de vacaciones ha pasado rápido entre una cosa y otra... La verdad es que me he dedicado a enviar ya no sé cuantos e-mails para intentar buscar patrocinadores para la próxima temporada en la que quiero competir en paraduatlón, paratriatlón y ciclismo adaptado. La cosa está muy pero que muy complicada. Puedo contar con los dedos de una mano las respuestas que he recibido a los correos electrónicos y además... ninguna de ellas con nada concreto.

Nueva Zelanda, Eilat, Nancy... todo sedes bastante lejanas a donde vivo en esta ocasión. Si ya fue difícil esta temporada (con el Cto de Europa en Pontevedra y el mundial de Duatlón en Gijón)... no quiero pensar como será esta que ahora viene.
A ello tenemos que añadirle que la bici que tengo prestada tengo que devolverla próximamente y el tandem que me compré el año pasado me queda enorme... Vender un tandem es todo un reto... Pero la verdad que para poder entrenar y competir con comodidad y, sobre todo, seguridad tengo que hacer el cambio de forma bastante urgente.

Realmente es bastante decepcionante ver como los paratriatletas solo tenemos importancia para nuestras familias, nuestros amigos, nuestros clubes (al menos yo me siento muy apoyada por el club al que pertenezco)... Siempre se habla de lucha, de superación, de trabajo, de esfuerzo... y es que no os podéis imaginar el trabajo que hay detrás de una foto como la de arriba. Pero... a la hora de la verdad, de poner la "pasta", somos los propios deportistas los que lo tenemos que hacer prácticamente todo. Es muy triste señores, muy triste! Y dicen que mal de muchos consuelo de tontos, pero nosotros ni siquiera tenemos ese "consuelo" porque este país en el que el deporte adaptado cuenta con tantos apoyos... no es, ni de lejos, uno de los países que más apoya al paratriatlón.

Con la esperanza de que esto cambie en la temporada que esta semana arranca... vamos a TOPE!

Un besín

Susi